امیرکبیر شهید مبارزه با تشیع انگلیسی

امیرکبیر را می‌توان اولین دولتمردِ شهید مبارزه با «تشیع انگلیسی» و قهرمان پیکار با انحراف دینی دانست، اما پراگماتیست‌های اسلامیِ مصلحت‌گرا کوشیده‌اند امیرکبیر را تا حد یک رجل تکنوکرات تقلیل دهند که اولین کارگزار از سنخ «کارگزاران سازندگی ایران» و مدافع سرمایه‌داری ملی بود!

با این حال، هر تئوری تاریخی و تبیین سیاسی که امیرکبیر را به دام لیبرالیسم و پراگماتیسم می‌اندازد، لاجرم از حیث نظری با بابیت و بهائیت و اقسام کهنه و جدید «تجدیدنظرطلبی دینی» نیز درمی‌آمیزد و می‌سازد. در حالی که امیرکبیر به هیچ سازشی تن نداد و در عصر نوسازی شیعه برای دفاع از حقیقت شریعت، 3 تن از پیشروان این جریان (باب، بهاءالله و قرةالعین) را پس از شورش و فتنه‌گری، اعدام یا تبعید کرد.

امیرکبیر صدراعظم ناصرالدین شاه قاجار، بزرگمردی از دیار استان مرکزی بود که توانست با اقدامات تحول آفرین مسیری نو را در مدیریت اجرایی کشور ایجاد کند که راه توسعه و پیشرفت ایران را با خود داشت.

میرزا تقی خان امیرکبیر اگرچه مدت صدارت کوتاه 36 ماهه را در دربار قاجار داشت اما در همین زمان توانست نمونه اصلاحات مترقی، پاکدستی، تکیه بر داشته های داخلی برای رشد و بالندگی را فراهم کند و این مهم در شرایط آن روز دربار قاجار؛سرمایه ای بزرگ و الگویی گرانسنگ بود که تا به امروز نیز به عنوان مدلی موفق در راهبردهای مدیریت جامعه بر روی آن وفاق است.

دیدگاهی چند در مورد امیرکبیر

عصر امیرکبیر یکی از دوران های پرماجرا و مهم تاریخ ایران به شمار می رود. ظهور امیرکبیر در این قسمت از تاریخ کشور ما، باعث شگفتی بسیاری از دولت ها و ملت ها شد. عمده این شگفتی ها و در واقع تأثیرات، به اصلاحات امیرکبیر در زمینه های گوناگون مربوط می شود. برنامه های امیر برای نجات مردم و کشور ثمربخشی آن ها، تعجب همگان را برانگیخت و سبب شد تا افراد خارجی و حتی خود ایرانیان نظرات و قضاوت هایی در رابطه با امیرکبیر مطرح نمایند. به همین دلیل ابتدا نقطه نظرات برخی از ایرانیان درباره امیرکبیر مطرح می شود و سپس نظر بعضی از افراد خارجی ذکر خواهد شد.
این نظرات علاوه بر این که تا حدودی چهره واقعی امیرکبیر را نشان می دهد، اهمیت تاریخ را در نشر واقعیت ها می رساند. امیرکبیر پس از رسیدن به مقام صدارت در کمترین زمان، بزرگترین کارها را انجام داد. اقدامات وی دورنمای روشنی داشت که در صورت تداوم صدارتش، ایران را از حیث علوم و فنون، صنعت، توسعه کشاورزی، فرهنگ، اقتصاد و سیاست، در زمره بزرگترین کشورهای جهان قرار می گرفت.

 بنای این مسجد و مدرسه در اوایل سلطنت ناصر الدین شاه ساخته شد و نکته جالب اینکه این مسجد بر اساس وصیت امیر کبیر، بعد از فوت او و از ثلث مالش ساخته شده است.

سیدمحمد بهبهانی از ملازمان شیخ عبدالحسین از قول وی حکایت می‌کرد که میرزا آقاخان نوری صدراعظم که بعد از امیر بدین منصب رسیده بود، اصرار زیادی داشت که شیخ عبدالحسین تهرانی این مسجد و مدرسه را به نام او کند یا لااقل نام امیر را بر آنها نگذارد. بردن نام امیرکبیر در آن دوران مجاز نبود و شیخ عبدالحسین به همین دلیل نام خود را بر مسجد نهاد.

 

آیة اللّه شیخ عبدالحسین تهرانی، ملقب به شیخ العراقین با جدیت تمام به وصیت امیرکبیر عمل کرده و مسجد و مدرسه ای را در بازار تهران احداث می نماید، اما به واسطه غضب خاندان ناصرالدین شاه قاجار نسبت به امیرکبیر و عدم قبول نام گذاری آن، این مدرسه به نام آیة اللّه شیخ عبدالحسین تهرانی مشهور می گردد.